മിഠായ് തെരുവില് നിന്നും രണ്ടാം ഗേറ്റും ലെവല് ക്രോസ്സും കുലുങ്ങിക്കടന്ന് മാതൃഭൂമി ആപ്പീസും കഴിഞ്ഞ് മഴയിലൂടെ ഓട്ടോ ശടുകുടു ഓടി ഒരു തിരിവും കഴിഞ്ഞ് ഇതുവരെ കാണാത്ത സ്നേഹിത സൂചിപ്പിച്ച ഇടമെത്തി. അവിടെ എത്തുന്നതിനും മുന്നെ എന്റെ കണ്ണുകള് അവിടെ എത്തിയിരുന്നു.
അവിടെ ഒരു മുതുക്കിത്തള്ളയും വെള്ള യൂണിഫോമിട്ട പ്രായം ചെന്ന ഒരു നഴ്സമ്മയും പിന്നെ ഏതാനും തള്ളമാരും ഓട്ടോയുടെ മുന്നിലെ ഗ്ലാസ്സിലൂടെ അവ്യക്തമായി എന്റെ കണ്ണില് അനുവാദമില്ലാതെ കയറിവരുന്നത് തടയാന് ആവുന്നതും ശ്രമിച്ചെങ്കിലും നിരാശയോടെ കണ്ണുകള് നിറഞ്ഞതും അന്തരാളങ്ങള് കലിപ്പോടെ കത്തിജ്വലിച്ചതും ഞാനറിഞ്ഞു. അവിടെ നേരത്തെ ഫോണില് കേട്ട കിളിനാദത്തിന്റെ ഉല്ഭവസ്രോതസ്സ് എവിടെ? ഇനി ആ നഴ്സമ്മയാണോ എന്റെ അക്ഞാത ബ്ലോഗിണി സ്നേഹിത! അയ്യയ്യോ! എന്നൊക്കെ ചിന്തിച്ച് ഓട്ടോക്കാരനോട് വണ്ടി തിരിക്കാന് പറയാന് തുടങ്ങിയപ്പോള്.....!
അത് സംഭവിച്ചു.
മഴത്തുള്ളികളില് നിന്ന് യാത്രക്കാരെ സുരക്ഷിതരാക്കാന് ഓട്ടോയുടെ ഇരുവശവും കെട്ടിമൂടിയ ടാര്പ്പോളിന് ഇടതുവശം നീക്കി വെളിച്ചം പരത്തിക്കൊണ്ട് നെയില് പോളിഷിട്ട നീണ്ട വിരലുകള് കാണാറായി. പിന്നെ വളയിട്ട കൈകളും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അകമ്പടിയായി മഴച്ചാറ്റല് നീര്ത്തുള്ളികള് പൊഴിച്ച വെളുത്ത ഒരു മുഖവും! നീലക്കുടയുടെ ചോട്ടില് നിന്നതിനാല് ആ മുഖത്തിന് കൂടുതല് ഒരു ചന്തം തോന്നി. എത്രയോകാലം ചിരപരിചിതരാണെന്നപോലെ അവള് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് 'ഏറാടനല്ലേ?' എന്നുചോദിച്ചു. അപ്പോയിതാണാല്ലേ ബ്ലോഗിണി മൈ സ്നേഹിത!
ഓട്ടൊസീറ്റില് നീങ്ങിയിരുന്ന് അവള്ക്ക് ഇരിക്കാന് ഇടം കൊടുത്ത് ഞാന് അതെയെന്ന് തലയാട്ടി. എന്റെ ശബ്ദമെല്ലാം അന്നേരം എവിടേയോ പോയൊളിച്ചിരുന്നു. അവള് അവിടെയിരുന്ന് നീലക്കുട മടക്കി. അവളുടെ വെളുത്ത ചുരിദാറെല്ലാം മഴനഞ്ഞിട്ട് മെലിഞ്ഞ ദേഹത്തൊട്ടിക്കിടന്നിരുന്നത് ഞാന് ഇടം കണ്ണാല് ശ്രദ്ധിക്കാതിരുന്നില്ല. തലയിലൂടെയിട്ട ഷാള് കഴുത്തിലൂടെ നീണ്ടുകിടന്നതിനടിയില് ആ മാറിടങ്ങള് മറഞ്ഞുതന്നെ കിടന്നു.
പോകേണ്ടയിടം ഡ്രൈവറോട് പറഞ്ഞിട്ട് അവള് കുശലങ്ങളുടെ കെട്ടഴിച്ചു. ഞാന് വാക്കുകളില്ലാതെ ചൂളിക്കൂടിയിരുന്നു. ഓട്ടോ കുലുങ്ങിയോടുന്നതിന് അനുസരിച്ച് ഞങ്ങളുടെ ശരീരങ്ങള് തമ്മില് തൊട്ടുരുമ്മിയപ്പോള് കുളിരിന് വല്ലാത്തൊരു കുളിര് അനുഭവപ്പെട്ടു. അവളുടെ ഷാള് തലയിലി നിന്നും ഊര്ന്നുവീണു. വാനിറ്റിബാഗില് നിന്നും മൊബൈല് റിംഗ് കേള്ക്കായി. നല്ലൊരു ഹിന്ദിട്യൂണ്..
ബാഗിന്റെ സിബ്ബ് തുറന്ന് അവള് രണ്ട് മൊബൈല് ഫോണുകള് വെളിയിലെടുത്തു. റിംഗ് ചെയ്യുന്നതെടുത്ത് കാതോടു കാതോരം ചേര്ത്ത് മറ്റേത് ബാഗിലിട്ട് അവളിരുന്നു.
കുറേ ബിസ്സിനസ്സ്പരമായ സംസാരത്തില് അവള് മുഴുകി. ഏതൊക്കെയോ വീസ, റിക്രൂട്ട്മെന്റ്, ഇന്റര്വ്യൂസ്, സൗദി, ദുബായ് എന്നൊക്കെ അവള് പറയുന്നത് കേട്ട് 'ആ ആര്ക്കറിയാം' എന്ന ഭാവേന ഞാന് ആ ദേഹത്ത് മുട്ടീമുട്ടീലാ എന്നപോലെ കുലുങ്ങുംഓട്ടോയിലിരുന്നു. എന്റെ മൊബൈലില് ഒരു മിസ്സ്കാളെങ്കിലും അന്നേരം ആരെങ്കിലും അടിച്ചിരുന്നെങ്കില് എന്ന് തോന്നാതെയിരുന്നില്ല. ഞാനും ഒരു ബിസ്സിക്കാരന് ആണെന്ന് അവളറിയട്ടെ എന്നൊരു വ്യാമോഹം, ആശ..
അവള് പറഞ്ഞ കോഫീബീന്സിനു മുന്നില് ഓട്ടോ നിന്നു. ഇത്രപെട്ടെന്ന് എത്തേണ്ടിയിരുന്നില്ല. ഒരു നൂറു മൈല് ദൂരമെങ്കിലും അങ്ങനെ കുലുങ്ങി തട്ടിമുട്ടി ഇരുന്ന് അതുമിതും മിണ്ടിപ്പറഞ്ഞ് ഇരിക്കാന് പൂതി വന്നുതുടങ്ങിയതായിരുന്നു. പറഞ്ഞിട്ടെന്താ സ്ഥലമെത്തിയില്ലേ. ഹൈഹീല്ഡിട്ട ബ്ലോഗിണിയുടെ കാലുകള് നിലം തൊട്ടു. മഴയ്ക്ക് ശമനമുണ്ട്. അവള് വാനിറ്റിബാഗുതുറന്ന് ഓട്ടോക്കൂലി കൊടുക്കുന്നത് എന്നെ കൊച്ചാക്കാന് ആയിരുന്നില്ലേ എന്ന് എന്റെ ഉള്ളിലിരുന്നാരോ ചോദിച്ചു. ഞാന് ചാടിയിറങ്ങി ആ മെലിഞ്ഞകൈയ്യില് ആട്ടോമാറ്റിക്കായി പിടിച്ച് തടഞ്ഞു. എന്നിട്ട് എന്റെ പേഴ്സ് എടുത്ത് അതിലെ അഞ്ഞൂറു ഉറുപ്പിക എടുത്തപ്പോള് ഓട്ടോക്കാരന് കൈമലര്ത്തി. ചില്ലറ നഹി നഹി.
കോഴിക്കോട്ടെ ഓട്ടോക്കാര് സത്യസന്ധതയ്ക്ക് പണ്ടേ പേരുകേട്ടവരല്ലേ. ഇത്രേം ഓടിയിട്ടും മീറ്ററിലെ പതിനെട്ട് രൂ. എഴുപ്പത്തഞ്ച് പൈ മതിയത്രേ. അതവള് തന്നെ ബാഗില് നിന്നും കൊടുത്തു. (ഞാന് ഊറിച്ചിരിച്ചു. ഇതെന്റെ സ്ഥിരം നമ്പറാണെന്ന് അവരറിയില്ലാലോ. എവിടെപ്പോയാലും അഞ്ഞൂറു രൂ നോട്ട് എത്രവട്ടം എന്നെ ഇത്തരം ഘട്ടങ്ങളില് രക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ നോട്ട് വെളിയിലെടുത്ത് പേഴ്സില് മടക്കിവെച്ച് വെച്ച് മുഷിഞ്ഞുതുടങ്ങിയിട്ട് മാസം ഒന്നായിരിക്കുന്നു.)
പലവിധ കാപ്പികളും ബര്ഗറുകളും സാന്വിച്ചുകളും തിന്നുകൊണ്ട് ഇണക്കിളികളും ചെല്ലക്കിളികളും ഇരിക്കുന്ന കോഫിബീന്സിന്റെ ഒരു കോര്ണറില് അവളും ഞാനും ഇരുന്നു. മെനു നോക്കി അറിയാമ്പാടില്ലാത്ത ഐറ്റംസ് അവളോര്ഡര് കൊടുത്തിട്ട് പിന്നേം മൊബൈല് ശബ്ദിച്ചപ്പോള് ബിസ്സിനസ്സ് ടാക്കില് പെട്ടുപോയി. അന്നേരം രണ്ടാം മൊബൈലിലും ആരോ വിളിച്ചു. ആദ്യത്തെ ടാക്ക് നിറുത്തി പിന്നെ വിളിക്കൂ എന്നും പറഞ്ഞ് അത് ഇത് അറ്റന്ഡ് ചെയ്തു. എനിക്ക് കോട്ടുവാ വന്നത് കണ്ടിട്ടോ എന്തോ അവള് അയ്യോടാ എന്നപോലെ ബിസ്സിനസ്സ് ടാക്ക് നിറുത്തീട്ട് ചാറ്റ് ആരംഭിച്ചു.
'എന്താ ഏറാടാ വിവാഹം ചെയ്യാത്തെ? മുടിയെല്ലാം പോയിത്തുടങ്ങീലേ? ഉള്ളതില് നരയും വന്നുതുടങ്ങീട്ടും വൈ ആര് യു നോട്ട് ഗെറ്റിംഗ് മാരീഡ്?'
'ഇയാള്ക്ക് എന്താ എന്നെ കെട്ടാന് വല്ല പ്ലാനും ഉണ്ടോ?' എന്നു ചോദിക്കാന് തോന്നിയെങ്കിലും അനന്തരഫലം എന്താവും എന്നറിയാന് ആഗ്രഹമില്ലാത്തതിനാല് ഒരു പുഞ്ചിരിയിലൊതുക്കി ഞാന് ഇരുന്നു.
'എന്റെ മുന്കാല ജീവിതകഥ ഒന്നുമറിയാതെയാണ് സ്നേഹിത ഇത് ചോദിച്ചത്. അതുപോട്ടെ, ബ്ലോഗിണിയുടെ ജീവിതം വിരോധമില്ലേല് ഒന്ന് കേട്ടാല് കൊള്ളാം.'
'അയ്യട എന്നിട്ട് വേണം ബ്ലോഗായ ബ്ലോഗിലൊക്കെ പോസ്റ്റിട്ട് എന്നെ നാറ്റിക്കാന് അല്ലേ?'
'ഇനി ഇട്ടാലും ഞാന് ബ്ലോഗിണി എന്നേ ഇടൂ. പേരിടില്ല. ഇനി പേര് നിര്ബന്ധമാണേല് റജീന എന്നോ അജിത എന്നോ ഇട്ടോളാം. എന്താ പോരേ?'
'അറിയാല്ലോ. ഞാന് ഇത്തിരി വിഐപീസുമായും സാംസ്കാരികവ്യക്തികളുമായും നല്ല പരിചയമുള്ള ആളാണ്. അവര്ക്കെല്ലാം അതുവായിച്ചാല് അത് ഞാന് ആണെന്നറിയും. ഇപ്പോ ഏറാടനെ പരിചയമായതും അങ്ങനെയല്ലേ?'
ഞാന് ഒന്ന് നിവര്ന്നിരുന്നു. ബെയറര് കോഫി കൊണ്ടുവന്നു. അത് കൊറേശ്ശെ രുചിച്ച് ഞങ്ങളിരുന്നു. പിന്നീട് അവള് ജീവിതകഥ ഒരു ചെറുകഥയായി പറഞ്ഞുതന്നു. ശരിക്കും പാവം ഒരു ദുരന്തനായിക ആണെന്നറിഞ്ഞപ്പോള് എന്റെ ജീവിതകഥയൊന്നും ഒരു മണ്ണാങ്കട്ടയും അല്ലെന്ന് ഞാന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഒരു സോഫ്റ്റ് കോര്ണര് എനിക്കപ്പോള് ആ കോര്ണറിലിരുന്നപ്പോള് തോന്നി.
ഇനിയും എന്റെ ജീവിതകഥ അവളോട് മറച്ചുവെക്കുന്നത് നീതിയല്ലെന്ന് തോന്നിയതിനാല് ഞാന് മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ എന്റെ കഥയും പറഞ്ഞു. അതുകേട്ടപ്പോള് അവള് ദുഖിതയായി. ജീവിതത്തില് ഒരിക്കല് മാത്രം ക്ഷോഭിതനായിക്കൊണ്ട് തെറ്റു ചെയ്തതിന് എന്റെ സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ എന്നെ ഒരിക്കല് പോലും കാണിക്കാതെ, പേരുപോലും അറിയിക്കാതെ വളര്ത്തുന്ന എന്റെ ജീവിതസഖി ആയിരുന്ന ആ പെണ്ണിനെ അവള്ക്കും വെറുപ്പായി. ആ കുഞ്ഞിന്റെ മുഖം ഞാന് ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ലെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോള് സ്നേഹിത ഞെട്ടിയത് ഞാനറിഞ്ഞു.
'ഒരുകണക്കിനു നോക്കിയാല് നമ്മളിരുവരും ഒരേ തൂവല്പക്ഷികളാണല്ലേ ഏറാടാ? തുല്യദു:ഖിതര്. എനിക്ക് എന്റെ കുഞ്ഞിനെ കാണാനെങ്കിലും സാധിക്കുന്നുണ്ട്. ആ വ്യത്യാസം മാത്രം. ഡോണ്ട് വറി. ഒരു നല്ല മൊഞ്ചത്തിയെ വിവാഹം ചെയ്യൂ. ഇങ്ങനെ എത്രകാലം ഇനിയും ഏകാകി ആയി ജീവിക്കും നീ?'
'അറിയില്ല. ആരെങ്കിലും എല്ലാം അറിഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കി വരുന്നത് വരെ, അല്ലെങ്കില് എല്ലാം ഒത്തുവരുന്നതുവരെ..'
ഞങ്ങള് എഴുന്നേറ്റു. കുറേദിവസം പേഴ്സില് മടക്കിച്ചുളിച്ചുവെച്ചിരുന്ന അഞ്ഞൂറു രൂപാ നോട്ട് തുറന്ന മനസ്സോടെ ഞാന് കോഫീബീന്സില് അവള് എതിര്ത്തിട്ടും ബില്ലോടുകൂടി കൊടുത്ത് ബാക്കി വാങ്ങി ഒരുമിച്ച് പുറത്ത് ഇറങ്ങിനിന്നു. വീണ്ടും അവള്ക്ക് കാള് വന്നു. ബിസ്സിനസ്സ് കാള്സ്. ഫ്ലൈറ്റ് ടൈം, ലേബേഴ്സ് വീസാ എന്നൊക്ക് കേട്ട് ഞാന് മാറിനിന്നു. അവള്ക്ക് ആകര്ഷണമൊക്കെയുണ്ട്. കമ്പനി തലപ്പത്തിരിക്കാനുള്ള പവര് ആ സ്ലിം ബോഡിയില് നിറഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്.
'സോറീട്ടോ. ബിസ്സിനസ്സ് കാള്സാ. ഞാന് പറായാന് വിട്ടുപോയി. ട്രാവല് ടുര്സ് ബിസ്സിനസ്സ് റണ് ചെയ്യ്ന്ന കാര്യം. ഒത്തിരി വീസാ പാസ്സായിട്ടുണ്ട്. അതിന്റെ തിരക്കിലാ. എല്ലാം ഓക്കെ ആയാല് നല്ലൊരു തുക കിട്ടും. കെട്ട്യോന് ഇല്ലെങ്കിലും അവന് തന്നിട്ടുപോയ കുഞ്ഞിനെ എനിക്ക് പോറ്റണ്ടേ? മുസ്ലിം പെണ്ണാണെന്ന് പറഞ്ഞ് അടുക്കളയില് മാത്രം ഒതുങ്ങാനൊന്നും എനിക്ക് പറ്റില്ല. പലരും നെറ്റിചുളിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അപവാധം പറയുന്നുണ്ടെങ്കിലും നെവര് മൈന്ഡ്!'
സ്നേഹിതയുടെ ചങ്കൂറ്റത്തില് എനിക്ക് അഭിമാനം തോന്നി. ഞാന് പുഞ്ചിരിച്ചു നിന്നു. ഒരു പക്ഷെ എന്നെ ഒഴിവാക്കി എന്നെന്നേക്കുമായി എന്റെ കുഞ്ഞിനെ അടര്ത്തി മാറ്റിക്കൊണ്ടുപോയ ആ സ്ത്രീയും കുഞ്ഞിനെ പോറ്റാന്, ജീവിതപാതയില് അടരാതെ പതറാതെ മുന്നേറുവാന്, ഇവളെപ്പോലെ പാടുപെടുന്നുണ്ടാവും എന്നോര്ത്ത് എന്റെ കണ്ണുകള് സജലങ്ങളായി.
സ്നേഹിത അരികെ വന്നു. വാ ഒരിടം വരെ കൂടി പോകാനുണ്ടെന്നും അവിടെവരെ ഒരുമിച്ച് എന്തെങ്കിലൊക്കെ സംസാരിച്ച് പോകാമെന്നും പറഞ്ഞപ്പോള് നഷ്ടസ്വപ്നങ്ങള് ചീട്ടുകൊട്ടാരം കണക്കെ തകര്ന്നില്ലാതായി.
'എവിടേക്ക്?'
'എന്താ പേടിയാണോ? വാ പറയാം.' എന്ന് സ്നേഹിത ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
മഴ തോര്ന്ന പാതയിലൂടെ മഴവെള്ളം കെട്ടിനില്ക്കുന്ന ഓരത്തൂടെ ഞങ്ങള് മഴവെള്ളക്കെട്ടിലെ പ്രതിബിംബങ്ങളെ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ച് നടന്നു. ഒരിടവഴിയിലൂടെ ആയിരുന്നു പോയത്. ഏറെനേരം ഞങ്ങള്ക്ക് ഒന്നും പറായാന് വിഷയങ്ങളില്ലാതെയായി നിശ്ശബ്ദരായി നീങ്ങി. ജീവിതദുരന്തങ്ങള് പേറുന്ന രണ്ട് പേടകങ്ങള് അങ്ങനെ മഴവെള്ളം കെട്ടിക്കിടക്കുന്ന ഇടവഴിയിലൂടെ പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു. എവിടേക്ക് എന്നറിയാതെ?
അവള് മൊബൈല് ഫോണെടുത്ത് ഡയല് ചെയ്തു. നടത്തം സ്ലോ ആക്കി. ഞാന് മുന്നിലായിരുന്നു.
'ഹലോ ടാജ് റെസിഡന്സി?'
ഞാന് തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോള് അല്പം പിറകിലായി അവള് സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ടുകൊണ്ട് നടത്ത തുടര്ന്നു. ഇവള് എന്തിനാ കോഴിക്കോട്ടെ മുന്തിയ ഹോട്ടലായ ടാജിലൊക്കെ വിളിക്കുന്നതാവോ എന്നു വിചാരിച്ചപോഴേക്കും...
'എ ഡീലക്സ് ഡബിള് റൂം ഫോര് വണ് നൈറ്റ്. യെസ്, റ്റുനൈറ്റ്, പ്ലീസ് ബുക്കിറ്റ് നൗ ഇന് ദി നെയിം ഓഫ്..............'
അതുകേട്ടപ്പോള് എന്റെ ഉള്ളം അലയടിച്ചുയര്ന്നു. എന്റെ രോമങ്ങള് എഴുന്നുനിന്നു. ആ നിമിഷം ശരിക്കും ഞാന് രോമാഞ്ചകഞ്ചിതകുഞ്ചിതന് ആയിമാറി. ഞാന് എന്റെ പേഴ്സില് കൈവെച്ചു. സാരമില്ല, എടിയെം കാര്ഡുണ്ടല്ലോ, എക്കൗണ്ടില് കാശുമുണ്ട്. അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യാം. എന്നൊക്കെ സാത്താന് ഡ്രീംസ് ഞൊടിയിടയ്ക്കുള്ളില് മിന്നിത്തെളിഞ്ഞു. എന്റെ തലകറങ്ങി.
അവളെ നോക്കുമ്പോള് അവള് ഒന്നല്ല, രണ്ടല്ല, പത്താളായി എന്റെ റെറ്റിനയിലൂടെ അകത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്ന പോലെ.
'മൈ ഡിയര് ബ്ലോഗിണീ, ടാജ് എങ്കില് ടാജ്, ഫോര് വണ് ആന്റ് ഓണ്ലി വണ് നൈറ്റ്, വൈ നോട്ട്?! എന്നൊക്കെ വിളിച്ചു കൂവണമെന്ന് തോന്നി.'
മൊബൈല് വാനിറ്റിബാഗില് വെച്ച് സിബ്ബ് അടച്ച് അവള് എന്നരികില് എത്തി. എനിക്ക് വീണ്ടും ശബ്ദം പോയിക്കിട്ടി. എന്റെ ഹൃദയം പെരുമ്പറയടി ആരംഭിച്ചു. കൊള്ളാം ബ്ലോഗിണീ, ഒരു രാത്രി നമുക്ക് എല്ലാം മറന്നുല്ലസിക്കാം, എന്നെന്നേക്കും സ്മരിക്കപ്പെടാന് ഒരേയൊരു നൈറ്റ്, അല്ലേ? ഞാന് മനസ്സില് മന്ത്രിച്ചു.
'എന്താ ഒന്നും മിണ്ടാതെ നോക്കുന്നത്?'
'ഊഹും ഹൊന്നൂല്ലാ. ടാജ് റെസിഡന്സി എത്താറായല്ലോ?'
'അതിന് നമ്മള് അങ്ങോട്ടല്ലാലോ പോകുന്നത്, ഏറാടാ?'
ഞാന് സ്തബ്ദനായിപ്പോയി. പിന്നെ? പിന്നെ നാം എങ്ങോട്ടാ? അപ്പോ ആ ഡീലക്സ് റൂം ബുക്ക് ചെയ്തത്? ഇന്നത്തെ രാത്രി ഡബിള് ബെഡ്? എന്റെ അന്തരംഗം യുദ്ധരംഗമായി നൂറായിരം ചോദ്യങ്ങളെ തൊടുത്തുവിടാനൊരുങ്ങിനിന്നു. അന്നേരം അടുത്തുള്ള ചര്ച്ചിലെ മണി മുഴങ്ങിക്കേട്ടു.
ചോദിക്കുന്നേനും മുന്നെത്തന്നെ അവള് കൂളായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
'നേരത്തെ പറഞ്ഞില്ലേ. സൗദിയിലേക്ക് ആയിരം ലേബര് വീസാ വന്നകാര്യം. ആ കമ്പനീടെ മൊതലാളി സൗദിക്കിളവന് ഇന്ന് കരിപ്പൂരീല് വന്നിറങ്ങും. മൂപ്പര്ക്കും മാനേജര്ക്കും കൂടി രാത്രി തങ്ങാനുള്ള മുറിയാ ഇപ്പോ വിളിച്ച് ബുക്ക് ചെയ്തത്. വാ നമുക്ക് നടക്കാം.'
'ശ്ശെ. ഞാന് എന്തൊക്ക്യോ വിചാരിച്ചൂട്ടോ. ബ്ഹീഹീ..'
ജീവിതത്തില് ഇനിയും ഇളിയാന് എത്രയോ ബാക്കി എന്നപോലെ ഇളിച്ചുകൊണ്ട് ഞാന് അത്രമാത്രം അറിയിച്ചു.
'അയ്യട, മോനേ, അങ്ങനെ കാടുകേറി വിചാരിക്കാതെ വന്നേ?'
'എങ്ങോട്ടാവോ?'
'എന്റെ ഒരു ചുരിദാര് സെറ്റ് തയ്പ്പിച്ചത് ഇന്നുകിട്ടും. അത് മേടിച്ച് നമുക്ക് തല്ക്കാലം പിരിയാം. വാ.'
അപ്പോഴും എന്റെ കൈ പേഴ്സില് തടഞ്ഞത് എന്ത് റിപള്സീവ് റിയാക്ഷന് ആവും! സ്വപ്നങ്ങള് തട്ടിത്തകര്ത്ത് കുപ്പത്തൊട്ടിയിലിട്ട ടാജ് എന്ന ഫൈവ് സ്റ്റാര് ഹോട്ടല് തലയെടുപ്പോടെ പ്രകാശവലയത്തില് കുളിച്ചുനിന്നതിന്റെ സമീപത്തെ ഒരു ടെയിലര് ഷോപ്പില് അവള് കയറി. ഞാന് വെളിയില് കാത്തുനിന്നു. അല്പം കഴിഞ്ഞ് അവള് തയ്പ്പിച്ച ചുരിദാര് പൊതിഞ്ഞുവാങ്ങി വന്നു. അവള് തന്നെ കാശ് കൊടുത്തിരുന്നു.
വീണ്ടും ബ്ലോഗിണിയും ഈ ബ്ലോഗനും ഒരു ഓട്ടോയില് കയറി. നാലാം ഗേറ്റിനരികെ വാഹനവ്യൂഹത്തില് ഞങ്ങളും കടന്നുപോകാനുള്ള തീവണ്ടി വരുന്നത് അക്ഷമയോടെ നോക്കി ഇരുന്നു. തീവണ്ടി ഉഗ്രശബ്ദത്തോടെ കടന്നുപോയി. ലെവല് ക്രോസ്സ് കടന്ന് ഞങ്ങളും യാത്ര തുടര്ന്നു. പാളയം ബസ്സ് സ്റ്റാന്ഡ് എത്താറായപ്പോള് ഞാന് ഇറങ്ങി. അവള്ക്ക് ഇനിയും പോകാനുണ്ട്.
ഇനിയും കാണാമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ ഒരു ഷേയ്ക്ക് ഹാന്ഡോടെ സ്നേഹിതയോട് യാത്ര ചോദിച്ച് എനിക്കുള്ള ബസ്സില് കയറാനുള്ള വെമ്പലോടെ ആള്ക്കൂട്ടത്തിലൂടെ നടന്നു.
ഇത് അവളും വായിക്കുന്നുണ്ടാവാം എന്ന് മനസ്സ് പറയുന്നു. ഇനിയും അവളെ കണ്ടുമുട്ടുമെന്നും മനസ്സ് മന്ത്രിക്കുന്നു..
(അവസാനിച്ചു.)
